فی ژوو

مرجع دانلود فایل ,تحقیق , پروژه , پایان نامه , فایل فلش گوشی

فی ژوو

مرجع دانلود فایل ,تحقیق , پروژه , پایان نامه , فایل فلش گوشی

مقایسه انگیزش دانشجویان دانشگاههای لرستان برای شرکت در فعالیت‌های ورزشی-- دذو فصل اول - 50 ص

اختصاصی از فی ژوو مقایسه انگیزش دانشجویان دانشگاههای لرستان برای شرکت در فعالیت‌های ورزشی-- دذو فصل اول - 50 ص دانلود با لینک مستقیم و پر سرعت .

مقایسه انگیزش دانشجویان دانشگاههای لرستان برای شرکت در فعالیت‌های ورزشی-- دذو فصل اول - 50 ص


مقایسه انگیزش دانشجویان دانشگاههای لرستان برای شرکت در فعالیت‌های ورزشی-- دذو فصل اول - 50 ص

 

 

 

1-1 مقدمه

موضوع انگیزش در فعالیت­های ورزشی و بدنی از جمله مباحث مهمی است که در روان­شناسی ورزشی به آن اهمیت فراوانی داده شده است. انگیزش، شرایط و علت­های بروز رفتارهای گوناگون را در محیط‌های ورزشی توجیه می‌کند. از این دیدگاه می‌توان دلیل پرداختن کودکان را به ورزش، بدون دریـافت پـاداش بیرونی، درک کرد. و اینـکه چه عـاملی باعث می­شود جوانان در قالب گروه­های مختلف به ورزش بپردازند؟ یا علل انگیختگی ورزشی در بین  بزرگسالان چیست؟راههای افزایش، تنظیم و هدایت آن کدام است؟

روان­شناسان ورزشی درصددند تا ورزشکاران رادر سطح مطلوبی از برانگیختگی نگه دارند، و عوامل تشدید و تضعیف کننده این امر اساسی را که می‌تواند، عملکرد تکنیکی ورزشکاران را تحت الشعاع قرار دهد، به خوبی کنترل نمایید و میزان کارایی فرد و گروه را در انجام مهارت­های ورزشی توسعه دهند. بنابراین می­توان اظهار کرد که در فعالیت­های بدنی، ما با رفتارهای انگیخته شده سر و کار داریم و قصد داریم راههای بر انگیختن رفتارها را در محیط‌های ورزشی شناسایی کرد، و بکارگیریم. در یک ورزشکار عوامل متعددی سبب انگیخته شدن رفتار می­شوند و این تحقیق در پی آن است تا به معلمین و مربیان تربیت بدنی و ورزش آگاهی­های لازم را جهت شناخت این انگیزه­ها و کاربرد شایسته آنها در موقعیت‌های مختلف ارائه نماید.   

عموم روانشناسان ورزش را عقیده بر این است که تنها یک عامل یا انگیزه سبب بروز رفتار نیست. بلکه انگیزه­های مختلف باعث گرایش به امر ورزش می­شود مهمترین آنها عبارتند از 1- کسب لذت             2-احساس ارزشمندی 3- تمایل به تعلق گروهی.

در این پژوهش تلاش بر آن است تا انگیزش دانشجویان پسر و دختر مقاطع مختلف تحصیلی، ورزشکار و غیرورزشکار، ورزشکاران انفرادی و گروهی برای شرکت در فعالیت های ورزشی بررسی و مقایسه قرار خواهد گرفت.

پدیده انگیزش غالبا به علل رفتار و اینکه چرا انسان در مواقع مختلف دست به رفتارهای متفاوت می­زند پاسخ می­دهد.انگیزش در برگیرنده مباحثی است که بیان می­کند منشا رفتار چیست و چگونه ادامه می‌یابد. از جمله موضوعات مهمی که در روان­شناسی ورزش به آن اهمیت زیادی داده شده است موضوع انگیزش بویژه انگیزش پیشرفت در فعالیت­های ورزشی است.

براساس یافته­های گیل ورزشکاران دارای انگیزش پیشرفت بیشتری نسبت به غیرورزشکاران هستند. نتایج تحقیقات نشان می­دهد که باور به پیروز شدن و کسب موفقیت بستگی به تلاش و پشتکار افراد و برخورداری از خصوصیت رقابت‌جویی ارتباط بالایی با انگیزش پیشرفت دارد. در این میان یکی از مهمترین مباحث در ورزش موضوع انگیزش پیشرفت در مسابقات و رقابت کردن است که خصوصا در ورزش­های حرفه­ای نمود بارزتری دارد.

 

1-2 بیان مساله

یکی از شاخص­های روانی که در برخی نظریه­های یادگیری مورد تایید قرار گرفته، انگیزش می­باشد. انگیزش را می­توان به طور ساده به عنوان جهت و شدت تلاش فرد تعریف که منظور از جهت تلاش روشی است که درآن فرد قصد دستیابی به موقعیت­های خاصی را دارد، ومنظور از شدت تلاش مقدار کوششی است که از فرد سر می­زند البته این نوع انگیزش در تمامی فعالیت­های انسانی به چشم می­خورد همچنین بین افراد از لحاظ منابع انگیزش شرکت نیز تفاوت وجود دارد.

در واقع انجام هر کاری بویژه در زمینه ورزش، دارای منبع انگیزش است و هدف انگیزش تقویت اعمال و احساس­های مطلوب ورزشکاری است.

یافته­های علمی نشان می­دهد که عوامل متعدد جسمانی و روانی بر مشارکت ورزش تاثیر می­گذارند. انگیزش پیشرفت ورزشی نیز یکی از عوامل روان­شناختی است که بر مشارکت افراد در ورزش تاّثیر قابل ملاحظه­ای دارد. علی­رغم اینکه این ویژگی روانی در همه افراد وجود دارد اما به نظر می­رسد میزان آن در همه یکسان و یک اندازه نیست بر این اساس برخی از افراد ورزش را به عنوان وسیله ای برای تفریح و سرگرمی تلقی کرده وبرای کسب لذت به آن می پردازند. برخی دیگر آن را به چشم عرصه ای برای رقابت می نگرند و در نهایت عده ای هم آن را به عنوان وسیله­ای برای پیروزی و دوری از شکست می‌بینند. طبق نتایج بر گرفته از تحقیقات پیشین، تفاوت­های نژادی، فرهنگی و جنسیتی نیز می­توانددر میل به مشارکت، رقابت، پیشرفت و پیروزی در ورزش موثر باشد اما نکته قابل توجه این است که با وجود تحقیقاتی متعدد پیرامون انگیزش پیشرفت ورزشکاران، نتایج آن طور که انتظار می­رود همخوانی نداشته و حتی در برخی از موارد نتایج تحقیقات مشابه در نقاط مختلف جهان ضدو نقیض است. برای مثال کاشدان (1998) اعلام داشته­اند که مردان نسبت به زنان حس رقابت­جویی و پیروزگرایی بیشتری دارند. و زنان هدف­گرایی بیشتری دارند. در عوض برخی دیگر نشان دادند بین پیروزگرایی، رقابت­جویی و هدف­گرایی با توجّه به جنسیت تفاوت معنی­داری وجود ندارد و نیز کوویلا (1999) اعلام کرده­اند جنسیت در انگیزش پیشرفت نقش موثری دارد در مقابل نیکولاز و همکاران (2002) در انگیزش پیشرفت با توجه به نقش جنسیت تفاوت معنی­داری مشاهده نکردند. همچنین گروهی ازتحقیقات به این نتیجه رسیدند که ورزشکاران رشته های انفرادی از ورزشکاران رشته­های تیمی رقابت جوتر و هدف گراتر هستند. در مقابل ورزشکاران رشته های تیمی از ورزشکاران رشته های انفرادی پیروزی گراتراند.

برخی مشاهده کردند که تفاوتی در انگیزش پیشرفت با توجه به ویژگی رشته ورزشی (تیمی وانفرادی) وجود ندارد. اما تحقیقات دیگر نشان دادند که ورزشکاران رشته­های انفرادی نسبت به ورزشکاران رشته‌های تیمی از انگیزش پیشرفت بالاتری برخوردارند. برخی از پژوهشگران به بررسی شرکت ورزشکاران رشته­های گوناگون در فعالیت های ورزشی پرداخته­اند، آنها مهمترین انگیزه­های ورزشکاران را یاد گیری مهارت های جدید، بهبود مهارت­های ورزشی موجود، احساس لذت بردن از کسب آمادگی جسمانی، لذت بردن از شرکت در رقابت­های سالم و کسب شهرت بیان کرده­اند. از آنجایی در جوامع مختلف نوع انگیزش، افراد جامعه برای مشارکت در فعالیت­های ورزشی متفاوت است و بایستی از تعمیم دادن نتایج بدست آمده در یک جامعه به دیگر جوامع خودداری گردد. زیرا نیازها و شرایط فرهنگی،اجتماعی واقتصادی هرجامعه با سایرجوامع متفاوت است. لذاضروری است انگیزش دانشجویان ایرانی برای شرکت در فعالیت­های ورزشی مورد بررسی و پژوهش قرار گیرد. به طور کلی این تحقیق به دنبال آن است تا با مطالعه میزان انگیزش دانشجویان ورزشکار به سوالات زیر پاسخ دهد.

- انگیزش دانشجویان دختر و پسر ورزشکار و غیرورزشکار از شرکت در فعالیت‌های ورزشی چیست؟  

- آیا انگیزش دختران وپسران ورزشکار با هم تفاوت دارد؟

- آیا انگیزش دانشجویان ورزشکار رشته­های انفرادی وتیمی با هم تفاوت دارد؟


دانلود با لینک مستقیم


مقایسه انگیزش دانشجویان دانشگاههای لرستان برای شرکت در فعالیت‌های ورزشی-- دذو فصل اول - 50 ص

دانلود متن کامل پایان نامه کارشناسی درباره آسیب های ورزشی-- 250

اختصاصی از فی ژوو دانلود متن کامل پایان نامه کارشناسی درباره آسیب های ورزشی-- 250 دانلود با لینک مستقیم و پر سرعت .

دانلود متن کامل پایان نامه کارشناسی درباره آسیب های ورزشی-- 250


دانلود متن کامل پایان نامه کارشناسی درباره آسیب های ورزشی-- 250

 

مچ پا

در حدود 14% تمام آسیبهای ورزشی کشیدگی های مچ پا هستند، و این نشانه یک آسیب مچ در طول هر فصل ورزشی از هر 17 ورزشکار است. در ورزشهای پرریسک مثل پریدن و دویدن این آمار بالاتر است تا 25% تمام آسیبهایی که زمان وقوعشان مشخص نیست. (Reid 1992) پیچ خوردگی مچ در پای غالب 4/2 برابر شایع تر است و شیوع تکرار بالایی (%5/73) دارد. (Yeenget al. 1994).

مکانیک مفاصل مچ و پا در فصل 9 توصیف شده اند. مفصل مچ سطح مفصلی بین سطح قرقره ای استخوان تالوس و انتهای تحتانی دو استخوان تیبیا و فیبولا. فیبولا در حدود 20-15% وزن بدن را تحمل می‎کند (Lambert , 1971)، همچنین به سمت پایین و خارج در فاز stance راه رفتن حرکت می‎کند تا دهانه گاز انبری مفصل مچ را عمیق تر کرده و ثبات آن را افزایش دهد. این حرکت فیبولا در غشا بین استخوانی و لیگامان tibio- fibular کششی ایجاد می‎کند تا شوک را تقلیل دهد. نبود این مکانیسم بین تیبیا و فیبولا موجب اثرات بزرگی روی مفصل مچ پا می شود، با جابجایی mm2-1 فیبولا به سمت خارج نیروهای وارده بر مفصل را تا حدود 40% کاهش می‎دهد (Reid , 1992).

مچ پا نیروهای فشاری قابل توجهی را حین ورزش متحمل می‎شود.

نیروهای فشاری تا 5 برابر وزن بدن در طول راه رفتن و تا 13 برابر وزن حین دویدن محاسبه شده اند (Burdett , 1982).

مفصل با لیگامانهای متنوعی تقویت می شود، لیگامانهای طرفی از دیدگاه آسیبها مهم ترین به شمار می روند. هر دو لیگامان طرفی داخلی و خارجی از قوزکها شروع شده و باندهایی دارند که به استخوانهای پاشنه و تالوس می چسبند.

لیگامان داخلی (دلتوئید) شکل سه ضلعی دارد. بخش عمیقی آن ممکن است به دو باند tibio- talar قدامی و خلفی تقسیم شود. بخش سطحی تر به دو قسمت tibiocalcaneal , tibionavicular تقسیم می‎شود که به لیگامان spring چسبندگی دارند. لیگامان خارجی از سه قسمت مجزا تشکیل شده است و از همتای داخلی خود کمی ضعیف تر است. لیگامان talofibular قدامی (ATF) باند پهنی به ضخامت mm5-2 و طول mm 12-10 است که از نوک قدامی قوزک خارجی تا گردن استخوان تالوس کشیده شده است و ممکن است به عنوان اولین ثبات دهنده مفصل مچ پا مطرح شود . (Palastanga- field- Soams , 1989).

لیگامان talofibular خلفی (PTF) از حفره ای زیر قوزک خارجی تا سطح خلفی استخوان تالوس، غالباً به شکل عرضی کشیده شده است. در میان دو لیگامان ATF , PTF لیگامان calaneo fibular قرار دارد، از قدام قوزک خارجی شروع شده و به سمت پایین و عقب جهت چسبیدن به سطح خارجی پاشنه کشیده شده است. نقش لیگامانهای طرفی در حفظ ثبات ساق و تالوس در جدول 1-13 خلاصه شده است.

مهمترین آسیب به مفصل مچ صدمه به لیگامان ATF ، همراه یا بدون درگیری عضله Proneus brevis است. سطح مفصلی زیر تالوس و مفاصل mid- tarsal نیز ممکن است درگیر باشند، و ممکن است به وضوح از هم مجزا باشند.

شرح مشخصه آسیب به مفصل مچ inversion ، گاهی همراه با plantar flex می‎باشد. ورزشکار معمولاً روی سطحی ناهموار روی مفصل مفصل مچ بلند می‎شود. یکی از سه درجه آسیبهای لیگامانی ممکن است رخ دهد. معمولاً یک التهاب تخم مرغی شکل در قدام و اطراف قوزک خارجی پدید می‎آید. وقتی از خلف نگاه کنیم، وضعیت تاندون آشیل به خوبی بیان گر شدت آسیب است (Reid , 1992). در آسیبهای خیلی شدید (درجه III) میزان وضوح تاندون آشیل به دلیل خونریزی فراوان درون مفصل از بین رفته است.

لیگامان خارجی باید به آرامی لمس شود تا وجود درد استخوانی بررسی گردد، اگر وجود دارد، یک عکس رادیولوژی باید درخواست شود. اگر لمس حساسیت به درد را از بین ببرد،‌ قوزک خارجی و ورزشکار قادر به تحمل وزن خواهند بود، به احتمال 97% تنها یک آسیب بافت نرم وجود دارد (Vargish & Clarke , 1983). هرگونه شکستگی با این نوع لمس کردن شبیه به یک کندگی استخوانی یا از نوع مویی جابجا نشده است که همانند یک رگ به رگ شدگی درمان می‎شود (Carrick & webb , 1990).

تستهای کششی به مچ برای ارزیابی میزان بی ثباتی در فاز تحت حاد کارآمد است، همچنین برای تشخیص های متفاوت. آسیبهای حاد ممکن است با دامنه کامل حرکتی تحت فشار بیش از حد تشدید شوند. کپسول مفصلی به تنهایی توسط Plantarflex. , dorsiflex. غیرفعال بررسی می‎شود. الگوی کپسولی محدودیت Plantarflex بیشتری ایجاد می‎کند. در هر حال، چون لیگامانهای مچ مفاصل sub- taloid و mid- tarsal را فراگرفته اند، حرکات inv./ev. و add./abd. نیز در معاینات مفصل مچ وجود دارند.

لیگامان ATF در حرکات غیرفعال adduction , plantar flexion , inversion تحت حداکثر استرچ قرار می‎گیرد. پاشنه با دست نگه داشته می‎شود و مفصل sub- taloid به سمت داخل می چرخد. دست دیگر جلوی پا را با بالا می‎گیرد آنرا به add. , plantarflex می‎برد.

به طور خلاصه، لغزش قدامی تالوس روی استخوان تیبیا، باید در وضعیت طبیعی پا بررسی شود. مجدداً پاشنه با یک دست نگهداری می شود، اما این بار کف دست دیگر روی تمامی قدامی انتهای تحتانی تیبیا قرار می‎گیرد. استخوانهای پاشنه و تالوس به جلو کشیده می‎شوند در عین حال که تیبیا به عقب هل داده می‎شود حرکت با سمت سالم به منظور دامنه حرکتی و کیفیت آن مقایسه می‎شود.

لیگامان calcaneo- cuboid تحت حرکت همزمان sup. /add و لیگامان calcaneofibular در حرکت inversion در وضعیت طبیعی تحت کشش قرار می‎گیرد. لیگامان طرفی داخلی با حرکت توام plantarflex. /ev./ abd (فیبرهای قدامی) یا eversion به تنهایی (فیبرهای میانی) کشیده می‎شوند. حرکت eversion مقاومتی دردناک نیست مگر اینکه عضله peronei نیز تحت تأثیر قرار گرفته باشد.

به دنبال کشیدگی یا شکستگی شدید مچ یک ارتباط استخوانی ممکن است بین استخوانهای تیبیا و فیبولا شکل بگیرد. مشخصاً بعد از آسیب درد ایجاد می‎شود و با فعالیتهای سنگین تشدید می شود، یک شکستگی بعد از پیچ خوردگی را نمایان می‎کند. درد در حین حرکت بلند شدن روی پنجه (push- off) حین راه رفتن و دویدن بسیار شدید است و حرکت dorsi flex معمولاً تا 90 درجه محدود است، نشانه دردگیر افتادگی، ارتباط استخوانی، اگر باشد، با X- ray دیده می‎شود و با جراحی برطرف می گردد. (Flandry & Sanders)

درمان کشیدگی مچ پا

درمان فوری شامل برنامه درمانی RICE ، همراه با مدالیتی های الکتروتراپی است. فشار متناوب بادی (IPC) به همراه استفاده از یخ مؤثر است. در فاز تحت حاد، ماساژ، مخصوصاً مالیدن انگشت در اطراف قوزک در جلوگیری از توسعه و افزایش ادم ارزشمند است. ماساژ عرضی به منظور جلوگیری از توسعه اسکار متحرک و مانیپولاسیون بافت اسکار و پاره کردن آن در یک آسیب مزمن مفید است. درجات 2 و 3 آسیب با یک تورم مشخص همراه هستند و باید بدون وزن گذاری حمایت شوند و یا ترجیحاً با وزن گذاری جزئی همراه با بانداژ فشاری. وقتی التهاب کم نشانگر آسیب درجه یک است بستن در جهت ev. برای حفاظت لیگامان از حرکت inversion و کوتاه کردن آن به کار می رود. بستن با چسب نواری بعد از آماده کردن پوست، بلافاصله جهت ثابت کردن مفصل sub- taloid و بعد به خارج متمایل کردن پا به صورت غیرفعال انجام می‎شود. ورزشکار پس از آن می‎تواند با تحمل وزن جزئی و در یک کفش حمایت کننده خوب راه برود.

حرکت زودهنگام برای افزایش توانایی لیگامان و حفظ عملکرد ضروری است. در درجات یک و دو آسیب حرکت زودهنگام موثرتر از بی حرکتی گزارش شده است. در گروهی از 82 بیمار با این درجات آسیب 87% از آنهایی که با یک آتل گچی برای 10 روز بی حرکت شده بودند بعد از گذشت 3 هفته، همچنان درد داشتند. این با 57% درصدی که حرکت زودهنگام دریافت کردند در یک پوششی از بانداژ الاستیکی برای 2 روز و بعد با یک بریس کاربردی برای 8 روز مقایسه شد (Eiff & smith , 1994).

تمرینات بدون تحمل وزن در دامنه بدون درد شروع می‎شود و تناسب با تمرینات عمومی حفظ می‎شود. نوارپیچی با یک بانداژ الاستیک و در صورت کاهش درد جایگزین می‎شود.

توان بخشی مچ آسیب دیده

همانند هر مفصلی، توان بخشی مچ با هدف حفظ حرکت، قدرت و عملکرد انجام می‎شود (جدول 2-13) همچنین حفظ حس مفصلی زمان در مچ مورد توجه است.

تمرین مقاومت با استفاده از باند کشی برای حرکات dorsiflex , eversion , inversion و plantar flex. ، همراه با ترکیبی از این حرکات انجام می‎شود. حداکثر تکرار برای حفظ استقامت عضله و حداکثر مقاومت برای افزایش توان آن استفاده می‎شود. حرکت eversion با قرار دادن باند کشی روی قدام هر دو پا طراحی می‎شود. برای مابقی حرکت یک انتهای باند به پایه میز و انتهای دیگرش روی پا قرار می‎گیرد. باندها با ضخامتهای متنوع جهت پیشرفته کردن تمرینات به کار می رود.

 تمرینات کششی ثابت شامل استرچ تاندونهای کاف و آشیل می‎شود. همچنین حرکات چرخش به داخل و خارج که با دست توسط وزرشکار اعمال می‎شود. وضعیت شروع برای این حرکات آخر نشستن و انداختن پای آسیب دیده روی عضو دیگر است.

تمرینات همراه با تحمل وزن جزئی و بعد کامل، بمنظور افزایش توان در یک زنجیره حرکتی بسته و نیز جهت حفظ حس مفصلی استفاده می‎شود. در ایستادن روی یک پا (با محافظ دیواری) حرکات تند باریا عمال تنش روی مفصل مچ پا اعمال می‎شوند. بطور خلاصه تمریناتی مانند بلند کردن پاشنه، بالا بردن انگشتان، و چرخشهای به داخل و خارج.

یک تخته بالانس با یک لبه عرضی جهت حرکات ساجیتال استفاده می‎شود. و با لبه طولی جهت فعالیتهای صفحه فرونتال. صفحه ای با برآمدگی مرکزی گنبدی شکل برای حرکات مختلط چرخشی مورد استفاده قرار می‎گیرد. در مجموع حرکات تنه، فعالیتهایی مثل پرتاب و گرفتن در حین ایستادن روی تخته بالانس از آنجائیکه توجه ورزشکاررا از مفصل مچ منحرف می‎کند مفید هستند، و نیز پیشرفتی در آموزش مهارتها محسوب می‎شوند. اجرای تمرینات تخته بالانس با چشم بسته، و بدین وسیله حذف ورودیهای بینایی در بهبود وضعیت حس مفصلی مچ پا مؤثر گزارش شده است (Decarlo & Talbot- 1986).

فعالیتهای دویدن، لی لی کردن، پریدن همگی روی سطوح متنوع شامل مانع، چمن و … استفاده می‎شوند. جهت لی لی کردن متغیر است تا به مفصل بار اعمال کند. لی لی کردن روی خط مستقیم فشار قدامی خلفی به مفصل وارد می کند، در حالیکه لی لی کردن طرفی فشار داخلی خارجی جهات ترکیبی، لی لی کردن مورب و چرخیدن حین لی لی کردن همگی برای ایجاد و اعمال استرسهای مضاعف روی مفصل استفاده می‎شوند. دویدن در یک دایره، به شکل 8 و روی پستی و بلندی ها، همگی استرس وارده به مچ پا را تغییر می دهند، و لی لی کردن و پریدن توان را بیش از قدرت افزایش می دهند.

اهمیت تمرینات حس مفصلی برای جلوگیری از افزایش بی ثباتی مزمن در حین استفاده های معمولی از مفصل بسیار زیاد است. (1965) Hanham , Dean , Freeman آسیبهای لیگامانی وارده به مچ پا را در وضعیتهای مختلف بی حرکتی، فیزیوتراپی سنتی، و تمرینات حس وضعیتی مفصل که شامل تخته بالانس بوده مقایسه کرده اند. بعد از درمان 7% از گروه حس مفصلی در مقایسه با 46% از کسانی که با متدهای دیگر درمان شدند بی ثباتی را نشان دادند. توانایی تعادلی بوسیله تست Rhomberg اندازه گیری می شود، که توانایی ماندن روی یک پا با چشمهای بسته را بررسی می‎کند. (1995) walters , katzman , lentell قدرت عضلانی مچ پا را در 33 مورد دارای بی ثباتی بررسی کردند و دریافتند که تفاوت بارزی بین دو سمت آسیب دیده و سالم وجود ندارد. اگرچه بسیاری از آنها تفاوت خاصی بین دو عضوشان از لحاظ توانایی تعادل داشتند.

(1990) Ravn , Konradsen زمان عکس العمل انقباضی عضله proneal را در مچ پای بی ثبات به تحریک inversion ناگهانی اندازه گرفته اند. نتایج آنها طولانی شدن زمان عکس العمل عضله proneal را نشان می دهد، این حاکی از نقص حس وضعیت مفصلی است.

وقتی که لیگامان ها و کپسول مفصل پیچ می خورد، فیبرهای عصبی مفصلی نیز تمایل به صدمه دارند، منجر به آسیب بخشی از فیبرهای آوران مفصل می‎شود. به تبع آن کنترل عضلانی ورزشکار کاهش یافته و ثبات رفلکسی مچ و پا را محدود می‎کند. آموزشهای حس وضعیتی مفصل، می بایست همراه با توان بخش عمومی باشند. وقتی بی ثباتی مزمن وجود دارد و تست Rhomberg باید انجام شود تا میزان نقص حس وضعیتی مفصل بررسی شود.

 

(ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت بعضی متون به هم بریزد یا بعضی نمادها و اشکال درج نشود ولی در فایل دانلودی همه چیز مرتب و کامل است)

متن کامل را می توانید دانلود نمائید

چون فقط تکه هایی از متن پایان نامه در این صفحه درج شده (به طور نمونه)

ولی در فایل دانلودی متن کامل پایان نامه

همراه با تمام ضمائم (پیوست ها) با فرمت ورد word که قابل ویرایش و کپی کردن می باشند

موجود است


دانلود با لینک مستقیم


دانلود متن کامل پایان نامه کارشناسی درباره آسیب های ورزشی-- 250